Συγχαρητήρια
Το 2020 έκανε ποδαρικό φέρνοντας στα σπίτια όλων έναν νέο εχθρό, αόρατο και μολυσματικό, εδραιώνοντας έτσι μια υγειονομική κρίση που πλήττει ολόκληρο τον πλανήτη. Ξαφνικά λοιπόν και με αφορμή αυτήν την κρίση, όλοι μιλούν με θράσος και στόμφο για αξίες και ιδανικά, που άλλοτε τους ήταν άγνωστη ακόμα και η ορθογραφία τους. Μιλούν για ατομική ευθύνη, για υπευθυνότητα, για σεβασμό, για την ευγενική καλοσύνη των ξένων, ξεχνώντας πως όλα αυτά είναι είδη προς εξαφάνιση όχι τους τελευταίους μήνες, αλλά τα τελευταία χρόνια. Ξεχνούν, πως η κρίση είναι κατεξοχήν ανθρωπιστική, πως οι αξίες αυτές έχουν αλλοτριωθεί προ πολλού και πως για ορισμένους συνανθρώπους τους η επιβίωση ήταν στόχος και στοίχημα και τα προηγούμενα χρόνια.
Εν μέσω αυτής της έκρυθμης και αβέβαιης κατάστασης, η ωμότητα, η βία και η καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων έχουν ρόλο πρωταγωνιστικό τόσο στην πραγματική ζωή όσο και σε αυτήν που φιλτράρεται και παρουσιάζεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ακόμα και τώρα που μείζον θέμα όλων είναι ένας ιός, κάποιος κάπου εκεί έξω γίνεται θύμα εκμετάλλευσης και κάπου σε κάποιο νησί μια κοπέλα βρίσκεται στο έλεος δυο άνανδρων, που θεωρούν πως επειδή ανατομικά διαφέρουν έχουν το δικαίωμα να καταπατήσουν κάθε πτυχή της ύπαρξής της. Κάπου εκεί έξω υπάρχουν ακόμα όντα θρασύδειλα, χωρίς ίχνος λογικής και ενσυναίσθησης, που τα βράδια μεταμορφώνονται σε κτήνη απλώς και μόνο επειδή έχουν την ψευδαίσθηση της υπεροχής. Είναι εξαιρετικά θλιβερό, πως για να αναγνωριστούν τα αίσχη της κοινωνίας του σήμερα, πρέπει η κάθε Ελένη να υποστεί την όποια κακοποίηση και να πληρώσει το τίμημα της θηλυκότητάς της με αντίτιμο την ίδια της τη ζωή.
Παράλληλα είναι τραγελαφικό να αποθεώνεται η εισαγγελέας επειδή έπραξε αυτό που όφειλε να πράξει, γιατί στην πραγματικότητα, λαμβάνει συγχαρητήρια για το αυτονόητο. Γιατί έκανε την δουλειά της σωστά και έκρινε με βάση το δίκαιο και το αδιάβλητο και όχι με βάση το οποιοδήποτε συμφέρον και αυτό στις μέρες μας δυστυχώς σπανίζει. Δίκες σαν και αυτήν που πρωταγωνιστεί στην επικαιρότητα συμβαίνουν καθημερινά. Είτε μέσα σε ένα δικαστήριο, παρουσία των ενόρκων, με τους κατηγορούμενους καθηλωμένους στο εδώλιο, ανήμπορους να επιβάλλουν τη σωματική τους δύναμη όπως πολύ θα ήθελαν, είτε εκεί έξω, στη ζούγκλα με το κάθε θύμα να παρακαλεί για τη ζωή του τον θύτη του, που αυτοβούλως έχει ορίσει τον εαυτό του κριτή, δικαστή, εισαγγελέα και έχει ήδη πάρει τη θέση του ανάμεσα στα πόδια της.
Αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια στην εν λόγω εισαγγελέα, όχι επειδή έκανε κάτι πέραν του δέοντος αλλά γιατί έκανε κάτι πρωτοφανές. Διότι ούσα γυναίκα, μίλησε με θάρρος και ρεαλισμό, για το θάρρος των λόγων της και των πράξεων της και γιατί κατάφερε στην κοινωνία της διαφθοράς και της αδικίας να πράξει το δίκαιο, όπως θα έπρεπε να πράττει κάθε συνάδελφος και συνάνθρωπός της και ας φοβάται να γυρίσει μόνη της σπίτι της το βράδυ.
Πηγή : enfo.gr
