Φεγγαροχτυπημένη

άγνωστο

Παραλλάζω στίχους. Μιας κι έχει πανσέληνο και μου 'πες να κάνω κι όνειρα, βλέπω την ταινία των αδελφών Ταβιάνι κι ακούω και Piovani.

Συγκλονίζεται η ψυχή μου και φτάνω σε εσένα και ακούω τον Θεό... Έτσι κι αλλιώς η αγάπη είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία...
Όμορφη που είναι ετούτη η μουσική... να ανάψουμε και τα κεράκια μας γύρω γύρω από τη σκηνή...
Έλα... να... το καλοκαίρι φθάνει...

Όπου υπάρχει έρωτας κι αγάπη το χάος μορφοποιείται και μετονομάζεται: "Δημιουργία".
Ξέρεις, έχω ένα τεστ, ό,τι κάνει τα μάτια μου να δακρύζουν από ευτυχία, από συγκίνηση είναι από τον Θεό σταλμένο...
Η καρδιά δεν πονάει όταν ψηλώνει... λάθος τα λέει το τραγούδι.
Η καρδιά, συνθέτει και ψέλνει ύμνους όταν ανεβαίνει, όλο και πιο πάνω, όλο και πιο πάνω, σαν τα Χερουβείμ... Αγαλλιάζει γιατί θυμάται την αληθινή της Φύση. Να'ναι σύμπτωση τάχα που ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης στο έργο του "Περί της ουρανίου Ιεραρχίας" λέει ότι η εβραϊκή λέξη "χερουβείμ" ερμηνεύεται στα ελληνικά σαν "πλήθος γνώσεως" ή "απόσταγμα σοφίας;

Κι ήμουν εκεί πριν λίγη ώρα που οδηγούσα. Εκεί, στο γνωστό μας σημείο, στην Πύλη, απέναντι από τη Μελίνα που με πήγαινες με το ποδήλατο στον πλακόστρωτο πεζόδρομο, άνοιξα το ραδιόφωνο κι άκουσα στίχους του Ρίτσου από τη "Σονάτα του σεληνόφωτος".
Είναι από τις μυριάδες, εκατομμυριοστές στιγμές που θέλω να είσαι δίπλα μου. Κι όμως μυστηριωδώς... είσαι πάντα.

Ένας στίχος μου 'μεινε από εκείνη την απαγγελία, τον βρήκα - σιγά μην τον άφηνα - και τον επικολλώ: "οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κι ἡ καρδιά μου.."
Να άσπριζε και η καρδιά μαζί με τα μαλλιά... Τι τρελό που γίνεται το αντίθετο... Κι όλο αυτό το ξόδεμα σε βαφές για τρίχες... Και στις καρδιές καμιά, μα καμιά προσπάθεια...
Ναι, ξέρω.
- "Οι συζητήσεις μας, ποτέ δεν τελειώνουν", θα πεις, γελώντας.

Φιλλιέτα  Μιχαλακάκου



Πηγή : enfo.gr