Ίσως, κάπου, κάποτε..

Κάποιες μέρες ξυπνάς και είσαι τελείως άδειος.

Άλλη μια μέρα που θα ψάχνεις να βρεις το νόημα.

Άλλη μια μέρα που αποζητάς έναν σκοπό.

Νιώθεις ακόμα στο στόμα σου τη γεύση από το αλκοόλ που κατέβασες χθες βράδυ.

Τελικά πίνεις για να νιώσεις έστω και κάποια εφήμερη χαρά ή για να πνίξεις αυτό που σε τρώει μέσα σου;

Σίγουρα η εφήμερη χαρά σήμερα το πρωί εξαφανίστηκε, αφού και πάλι ξύπνησες άδειος.

Αυτό που σε τρώει όμως είναι ακόμα εδώ.

Στο μυαλό σου, σε κάθε σκέψη σου, σε κάθε συναίσθημα που πλέον δεν μπορείς να αισθανθείς.

Το πρόβλημα δυστυχώς δεν εξαφανίζεται ως δια μαγείας. Συνεχίζει να υπάρχει. Είναι εδώ και σε κοιτάει. Όσο κι αν το αποφεύγεις, όσο κι αν το κρύβεις κάτω από το χαλί, είναι εδώ.

Μα μήπως ήταν πάντα εδώ;

Γράφω, σβήνω, γράφω ξανά. Αυτή η λούπα συνεχίζεται γιατί παρόλο που μπορώ να το κάνω ξανά, δεν νιώθω όσο σίγουρη ένιωθα. Γιατί αυτό που πνίγει εμένα είναι διαρκώς εδώ.

Πνιγμένος μέσα στη μοναξιά σου ψάχνεις έστω άλλη μια συγκίνηση.

Μα βρίσκεις μόνο αυτά:

Κενό. Μοναξιά. Γκρι.

Μα κοίτα έχει τόσο ωραία μέρα σήμερα! Παράτα τα όλα και έλα να πάμε μια βόλτα στη θάλασσα.

Μίλα. Πες μου για τη ζωή. Πες μου για χαμόγελα και ωραίες στιγμές.

Πες μου για τα δικά σου κενά.

Και που ξέρεις; Ίσως να μην είμαστε τόσο μόνοι τελικά..

Γραφει: Ιωαννα Καραλη

Πηγή : enfo.gr