Γυναίκα

Γυναίκα.

Ξύρισα τα μαλλιά μου πάνω στον στρόβιλο μιας τρέλας που κυοφορώ από την ανθρωπότητα.

Δεν θυμάμαι το χρώμα τους και ας τα ξύρισα εχθές. Ξανθά, κόκκινα, καστανά, εβένινα, ούτε που με νοιάζει πια.

Γυναίκα δεν είναι τα μαλλιά, το στήθος, η ανοιχτή για ζωή και πληθωρική μέση, δεν είναι οι γλουτοί.

Γυναίκα είναι το ήθος, η μελαγχολική ζωντάνια, το αθάνατο πνεύμα και η άσβεστη ζωή. Γυναίκα είναι τα μάτια που καθρεφτίζεται ο κόσμος.

Εχθές στον δρόμο με χλεύαζαν.

Άλλοι με λυπόταν θεωρώντας με άρρωστη. Άλλοι ίσως γελούσαν και προσευχόταν στην τύχη τους που έχουνε μαλλιά.

Εγώ τους κοίταζα από ψηλά απαλλαγμένη από τις ανάγκες μου για χλευασμό ή λύπη και προσευχή στην τύχη.

Τους κοίταζα ελεύθερη.

Και όταν το κατάλαβαν, έσκυψαν το κεφάλι.

Γράφει  η Βασιλική Χαλιαμπάλια

Επιμέλεια Άρθρου : Μαρισώ Υψηλάντη

Πηγή : enfo.gr