Μην είν’ πατρίδα μας οι Ερινύες

Τι είν’ η πατρίδα μας;

Τι είν' η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάφροι,
όσοι την ψήφο μας ζητούν ξανά;
Μην είναι άραγε η έρμη κάλπη
που πάλι στήνουμε κι άλλη φορά;

Μην είναι τάχατες οι νουθεσίες
και των «εταίρων» η αυστηρή φωνή
ή των «σωτήρων» μας οι μαλακίες
κι η κατρακύλα μας προς τη δραχμή;

Μην είν’ οι νέοι που εξετάσεις δίνουν
για κουρελόχαρτα της συμφοράς;
Οι καταθέσεις μας που όλο φθίνουν
κι ο μετανάστης που στραβοκοιτάς;


Μην είν’ ο αποδιοπομπαίος τράγος
που καταντήσαμε εν μια νυκτί;
Του Τσοχατζόπουλου μην είν’ το άγος
και η πορεία προς φριχτή ειρκτή;

Μην είν’ πατρίδα μας οι Ερινύες
για όσα φάγαμε χωρίς αιδώ
και η προσγείωση σε πλάκες κρύες
σ’ ένα παρόν που δεν τολμώ να δω …

Μην είν’ τα χρώματα που ξεθωριάσαν
«πράσινοι» ήλιοι και «χρυσές» αυγές,
μπουκάλια κόκκινο κρασί που σπάσαν
και ξαναμάτωσαν παλιές πληγές

Μην είν’ η πίκρα μιας ψυχής που στάζει
παραιτημένα λόγια δανεικά
Ένα καζάνι που, καυτό, κοχλάζει
κι ανακατεύει αιώνων σωθικά …

Μην είν’ οι αυτόχειρες συνταξιούχοι
και οι σιωπήσαντες πια στιχουργοί;
Μην είν’ οι κάποτε προνομιούχοι
κι οι χρεωμένοι για καλά αστοί;

Όλοι πατρίδα μας, κι αυτοί κι εκείνοι
και μεσ' στα χώματα θαμμένη πια
μια στάλα αίματος, κρυφό ρουμπίνι
που αν το χάσουμε θα'ναι αργά ...

του Φάνη Λυσιφάνη