Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον
Υπάρχουν κάτι χαμόγελα που δεν ξεχνάς ποτέ ....Γιατί οι θεοί τα έβαλαν σε κάτι πρόσωπα...... όταν είχαν πολλά κέφια ....Είναι αυτό το χαμόγε...
Γιατί μπορεί να έφυγε από την ζωή αλλά δεν έφυγε ποτέ από δίπλα σου.
Είναι δίπλα σου με τα όσα είπε και κυρίως όσα έπραξε. Ακους τη φωνη μυριζεις το αρωμα θυμασαι στιγμες υπεροχες που περασες μαζι. Και αναρωτιέσαι αν ποτέ θα
σταματήσεις να πονάς. Ο χρόνος σίγουρα δεν κλείνει
την πληγή αλλά οι αναμνήσεις μπορούν να απαλύνουν τον πόνο γιατί ένας
άνθρωπος μπορεί να έφυγε νωρίς αλλά θα ζει πάντα στην καρδιά σου.
Σήμερα είναι η μέρα απόλυτου πένθους για όλη την Χριστιανοσύνη. Η μέρα που κορυφώνεται το Θείο Δράμα των Παθών του Χριστού. Η μέρα που ανοίγουν οι πληγές που ο χρόνος είχε πρόχειρα επουλώσει. Αυτή είναι μέρα να έρθουμε πολύ κοντά και να βιώσουμε το θειο δράμα μέσα από τις δίκες μας πληγές.
.Ας ανάψουμε ένα κερί για όλες αυτές τις ψυχές που σήμερα ανταμώθηκαν με το γιο του θεού.. Περιμένοντας την Ανάσταση για ένα καλύτερο κόσμο. Για αυτόν που ,Σταυρώθηκε, Προδόθηκε, Χλευάστηκε, Συγχώρεσε... ( Ο Βασιλεύς των Βασιλέων)
Ας ανάψουμε ένα κερί για αυτούς που δεν είναι κοντά μας και η φλόγα του ας φωτίσει το δρόμο μας... τον δρόμο που βάδισε Εκείνος τηρώντας τις εντολές που μας άφησε, για να φτάσουμε κι εμείς προς την Ανάσταση …
Μυρτώ Πανθέου
«Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου, σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει τον Γολγοθά του.
Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά – θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους – να σταυρωθούν, ν’ αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους.
Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης … άλλον δεν έχει!»
~N. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο
