Άνθρωποι που πληγώθηκαν αλλά δεν συμβιβαστηκαν

Ω ναι! Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι. Ευθείς κι ειλικρινείς. Δοτικοί και καθόλου “παρτάκηδες”.
Είναι λίγοι θα το δεχτώ.
 Μα υπάρχουν. Τους έχουν εκμεταλλευτεί άπειρες φορές και τους έχουν πληγώσει, άλλες τόσες.
Γι αυτό δεν ξεχωρίζουν εύκολα στο πλήθος. έμαθαν να κρύβονται, μήπως γλυτώσουν απογοήτευση .
Είναι εκείνοι οι διαφορετικοί, ξεχωριστοί άνθρωποι του ‘Όλα ή τίποτα”.
Δεν σε μοιράζονται με κανέναν. Δεν το μπορούν και δεν έχουν ανάγκη να το κάνουν. Γιατί;
 Είνουν τα πάντα. Πιο πολύ από “γη και ύδωρ”.
Δίνουν τον εαυτό τους, τις ανάσες τους, την ίδια τη ζωή τους για εκείνον που αγαπάνε.
Δεν θα σου ζητήσουν αν δεν μπορείς να δώσεις. Καλύτερα να φύγεις. Τα ημίμετρα δεν είναι για εκείνους.
Ίσως οι απόψεις τους να είναι ρομαντικές για την εποχή που ζούμε.
Τώρα πια είναι τόσο εύκολο να λες ψέματα και να κοροϊδεύεις τον άλλον. Πέρα από εύκολο είναι και κοινωνικά αποδεκτό.
Η διπροσωπία θεωρείται μεγάλο προσόν. Σου βγάζουν το καπέλο αν είσαι εκείνος που ξεγελά,
εξαπατά και κερδίζει εις βάρος του άλλου.
“Μπράβο” σου λένε, “που είσαι έξυπνος” και εννοούν επιτήδειος κι ικανός να ξεγελάς.
Έχει μια αντεστραμμένη ηθική πια ο κόσμος τούτος. Το αρνητικό εξυψώνεται κι επιβραβεύεται.
Ακόμα και στον χώρο του νηπιαγωγείου, το παιδάκι που θα απαντήσει με αυθάδεια ή που θα κουμαντάρει με
αυθαιρεσία τα άλλα παιδιά, θεωρείται “χαρισματικό”, “γεννημένος ηγέτης” κι όλοι το καμαρώνουν.
Δεν θεωρούν αρνητικό ούτε το έμμεσο bullying που διαπράττει.
Σ’ αυτόν τον κόσμο, λοιπόν, άνθρωποι του “όλα ή τίποτα” είναι σπάνιοι και δεν φαίνονται πια.
Είναι εκείνοι οι ασυμβίβαστοι, ρέμπελοι τύποι που διεκδικούν μια θέση στην ηρεμία.
Αυτοί που δεν γουστάρουν διπρόσωπους και “γλειψηματίες”.
Εκείνοι που δεν ανήκουν και δεν μπορούν να εναρμονιστούν με ειρωνείες και “δηθενιές”.
Κι επειδή ακριβώς είναι έτσι, τους έχουν στο περιθώριο.
Γεννημένοι ασυμβίβαστοι, τους κοιτάς και τους θαυμάζεις μα φίλος τους δεν θα γίνεις ποτέ.
 Δεν μπορείς.
 Πως να αντέξεις τόσο ψηλά που βάζουν τον πήχη;
Είναι για λίγους αυτές οι φιλίες.
Πλάι τους κατανοείς πως εν τέλη δεν αξίζεις και τόσο όσο νόμιζες. Δεν είσαι αρκετά ξεχωριστός σαν εκείνους και φεύγεις.
Βλέπεις, αυτοί μπορούν και χωρίς κολακείες.
Χωρίς ψέμα και δόλο.
Απαιτούν τα πάντα αλλιώς δεν θέλουν τίποτα.
Παρ’ το και φύγε. Πήγαινε δώσε αλλού αυτό το “μηδέν” που πασάρεις για “τα πάντα”.
Εδώ δεν σε παίρνει.
Δεν αγοράζουν τα ψέματα τούτοι.

Γράφει η Ρένα Γέρου

Πηγή :  loveletters.gr