Δέσποινα Στυλιανοπούλου: «Ποτέ μου δεν δούλεψα για τα χρήματα»

Έχοντας συμπληρώσει πενήντα χρόνια στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, η υπερδραστήρια ηθοποιός, ξετυλίγει το κουβάρι της καριέρας της και θυμάται συγκινητικές στιγμές από τη ζωή της με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά και άγνωστα περιστατικά με τη… συμμαθήτριά της Νάνα Μούσχουρη.

Από τον Γιάννη Πουλόπουλο

Φωτογραφίες: Ιωάννα Τζετζούμη

Επιμέλεια-Styling: Άννα Ζιαζιά Make up-μαλλιά: Δέσποινα Μπούτζη

Περιοδικό Downtown

50 χρόνια θέατρο

«Είμαι μισό αιώνα σε αυτή τη δουλειά, κάνοντας παράλληλα θέατρο, κινηματογράφο, ραδιόφωνο. Για να καταλάβεις, το 1967 γύρισα 12 ταινίες ταυτόχρονα. Θυμάμαι, πήγαινα το πρωί στο πλατό που γυρνούσαμε τον “Εξυπνάκια” και στη συνέχεια στο διπλανό στούντιο, όπου με περίμεναν για την “Αρχόντισσα της κουζίνας”. 

Για σχεδόν μία εικοσαετία, από τότε που ξεκίνησα, είναι ζήτημα αν κοιμόμουν τρεις ώρες την ημέρα. Βλέπω καμιά φορά σκηνές από ταινίες, όπου είχα να κοιμηθώ τρία μερόνυχτα. Ο ύπνος μου, πολλές φορές, ήταν στη διαδρομή που έκανα από το σπίτι μου, που βρισκόταν στη Χαριλάου Τρικούπη, μέχρι το στούντιο Άλφα στα Μελίσσια -εκεί όπου γίνονταν τα γυρίσματα- και το βραδινό μου ήταν μόνο ένα πορτοκάλι. Ακόμη και στο δρόμο έχει χρειαστεί να αλλάξω ρούχα, για να προλάβω να είμαι έτοιμη για το θέατρο. 

Μόλις τέλειωνα την απογευματινή παράσταση, πήγαινα στο Πλακιωτικό σαλόνι, όπου παρουσίαζα το νούμερό μου στα περίφημα “ματινέ”, που έρχονταν οι κυρίες και έπιναν το τσάι τους. Στη συνέχεια, επέστρεφα στο θέατρο, για τη βραδινή παράσταση και μετά τραγουδούσα σε αναψυκτήρια. Εκτός όλων αυτών, κάθε Παρασκευή πήγαινα στο ραδιόφωνο και ηχογραφούσα την “Πυργοδέσποινα της Κουζίνας”, ένα ραδιοφωνικό πεντάλεπτο με κείμενα του αξέχαστου Μίμη Τραϊφόρου. 

Αν έβγαλα χρήματα από τη δουλειά μου; Τότε νεαρέ μου, εμείς δεν δουλεύαμε για τα χρήματα! Μην κοιτάς δυο τρεις εξαιρέσεις. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί παίρναμε ένα μεροκαματάκι, αλλά ήμασταν ευχαριστημένοι. Οι απολαβές μας ήταν η επιτυχία, το χειροκρότημα και η αγάπη του κόσμου. Και, ό,τι βγάζαμε, τα δίναμε για να αγοράσουμε το φορεματάκι που θα φορούσαμε στην επόμενη ταινία ή ένα ζευγάρι παπούτσια για τον επόμενο ρόλο που θα παίζαμε στο θέατρο».

Η πρώτη ταινία

«Η πρώτη ταινία που γύρισα ήταν δραματική και οι κριτικοί της εποχής έγραφαν: “Γεννήθηκε μία σπουδαία δραματική ηθοποιός”. Λεγόταν “Θεοί και δαίμονες”, σε σκηνοθεσία μιας νεαρής -τότε- σκηνοθέτη από το Παρίσι, της Έλλης Νεζερίτη, και παραγωγή Δημήτρη Γκέρτσου. Μια μέρα, ενώ είχα ήδη ξεκινήσει να κάνω πρόβα το φόρεμα που θα φορούσα στην ταινία, με πιάνει ο Ζανίνο, ο πατέρας της Σόφης Ζανίνου και μου λέει: “Τρέξε γρήγορα! Θέλουν να δώσουν σε άλλη το ρόλο!”. 

Πηγαίνω πραγματικά στο στούντιο και βλέπω μία άλλη κοπέλα, που ήταν φίλη του Λυκούργου Καλλέργη, που θα υποδυόταν τον πατέρα μου, να κάνει πρόβα, φορώντας μάλιστα το φόρεμά μου! “Κάτω τα χέρια από αυτό το φόρεμα!”, της λέω κλαίγοντας και την ώρα που έφευγα -γιατί μου είπαν ότι ο ρόλος μου δόθηκε σε άλλη ηθοποιό- έτυχε να συναντηθώ με τον παραγωγό της ταινίας. Βλέποντάς με να κλαίω, ζήτησε να μάθει τι συνέβη και όταν του εξήγησαν, είπε: “Το ρόλο θα τον παίξει η Στυλιανοπούλου!”. 

Είχα ρίξει τόσο κλάμα που έχω πει ότι αν τα δάκρυα μου γίνονταν ποτάμι και πότιζαν τα άνθη, θα είχαν φυτρώσει λουλούδια από την οδό Μαυροματαίων που με είχε βρει ο Ζανίνο, μέχρι την οδό Σπετσών που ήταν το σπίτι της σκηνοθέτη. Η ταινία γυρίστηκε στη Μύκονο, το 1962, που ήταν ένα άλλο νησί από αυτό που ξέρουμε σήμερα. 

Μάλιστα, επειδή δεν έχει παιχτεί στην τηλεόραση, αυτό το καλοκαίρι, σε συνεργασία με τον Δήμο θα γίνει μια ειδική προβολή, γιατί δείχνει την άγρια πλευρά της Μυκόνου, με το κύμα να σκάει επάνω στα βράχια και να φτάνει μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Νικόλα. Για να καταλάβεις το πόσο δυσκολευτήκαμε στα γυρίσματα, όταν πήγαμε απέναντι στη Δήλο, για να γυρίσουμε τη σκηνή του γάμου μου, αποκλειστήκαμε και μείναμε για τέσσερις μέρες χωρίς φαγητό και νερό». 

Πώς έγινα πρωταγωνίστρια

«Εμένα ουσιαστικά με καθιέρωσαν οι Θεσσαλονικείς, γι’ αυτό και αγαπώ τόσο πολύ αυτή την πόλη. Η πρώτη προβολή της ταινίας “Η αρχόντισσα της Κουζίνας” έγινε στη Θεσσαλονίκη και έκοψε τόσα πολλά εισιτήρια που, θυμάμαι, με πήρε στο τηλέφωνο ο Κώστας Καραγιάννης και μου είπε: “Από σήμερα χρίστηκες πρωταγωνίστρια του κινηματογράφου!”. 

Στο θέατρο έγινα πρωταγωνίστρια σε μια νύχτα. Ύστερα από πολλές επιτυχημένες σεζόν, στο πλάι της μεγάλης Αλίκης, παίξαμε μαζί στο “Γλυκιά μου Μπριζίτ”. Στο έργο, η Αλίκη κι εγώ υποδυόμασταν τις υπηρέτριες. Σύμφωνα, λοιπόν, με την υπόθεση, η Αλίκη, έπρεπε να κάνει ότι είναι η κυρία του σπιτιού, γιατί θα ερχόταν από την Ισπανία ένας πρίγκιπας, στον οποίο είχε πει ότι ήταν μεγάλη σταρ. Στην πρόβα τζενεράλε, η Αλίκη φωνάζει τον σκηνοθέτη και του λέει: “Πρέπει να ματαιώσουμε την πρεμιέρα, γιατί δεν προλαβαίνω από τη μία σκηνή στην άλλη να βγάλω τη στολή της υπηρέτριας και να φορέσω τα ρούχα και την περούκα της κυρίας!”. 

Εκείνος την ηρέμησε και με πιάνει το ίδιο βράδυ και μου λέει: “Αύριο στις 9 το πρωί να είσαι στο θέατρο”. Την επόμενη μέρα μου δίνει επτά σελίδες κείμενο που είχε γράψει, με σκηνές που θα έπαιζα εγώ, με τον Πέτρο Λοχαίτη, που υποδυόταν τον πρίγκιπα, ώστε να προλάβει η Αλίκη να ετοιμαστεί. Στην πρεμιέρα, όταν άνοιξα την πόρτα και άκουσα τον Πέτρο να μου λέει: “Καληθπέρα σας”, του απάντησα αυθόρμητα κι εγώ “Καληθπέρα”, με αποτέλεσμα ο κόσμος από κάτω να αρχίσει να γελάει και να χειροκροτεί. 

Βλέποντας την ανταπόκριση του κοινού, μετατρέπω όλο το κείμενο και σε όποια λέξη υπήρχε “σ”, έβαλα “θ”. Άρεσε τόσο πολύ αυτό, που όταν στο τέλος υποκλιθήκαμε όλοι και η Αλίκη με έσπρωξε μπροστά, όπως έκανε σε όλα τα νέα παιδιά, και ο κόσμος από κάτω άρχισε να φωνάζει “μπράβο”. Το ίδιο βράδυ, με φώναξε η Αλίκη στο καμαρίνι της και μου είπε: “Ψιψίνα, από αυτό το βράδυ τέλειωσε η συνεργασία μας, αλλά όχι και η φιλία μας. Από σήμερα είσαι πρωταγωνίστρια κι ό,τι κι αν κάνεις από εδώ και πέρα θα έχει επιτυχία!”».

Η Αλίκη κι εγώ

«Η Αλίκη, όπου κι αν πήγαινε, νόμιζες ότι τη συνόδευε ένας προβολέας! Ήταν μία εργάτης της τέχνης! Λάτρευε τόσο πολύ τη δουλειά της που τελικά έφυγε επάνω στο σανίδι! Δεν ξέρω αν είχε διαισθανθεί ότι είχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, γιατί ως Καρκίνος ήταν βαθιά διαισθητικό άτομο, αλλά λίγο πριν πεθάνει, μου είχε πει κάτι που με έχει συγκλονίσει. 

Όταν τέλειωσε τις παραστάσεις της “Μελωδίας της Ευτυχίας” στην Αθήνα, έτυχε να συναντηθούμε στα γενέθλια μιας κοινής μας φίλης, της Λίτσας. Η Αλίκη, εκείνο το βράδυ, ήρθε κατευθείαν από την πρόβα, γιατί η παράσταση θα παιζόταν για δέκα μέρες στον Πειραιά και μετά θα συνέχιζε στη Θεσσαλονίκη. Φαινόταν πολύ κουρασμένη και στενοχωρημένη. Ήρθε, λοιπόν, και κάθισε δίπλα μου και, κάποια στιγμή, σκύβει και μου λέει: “Να σου πω κάτι Ψιψίνα; Αυτό το έργο το σιχάθηκα! Κουράστηκα πια!”. 

Αυτή τη λέξη η Αλίκη δεν την είχε πει ποτέ, για καμία από τις παραστάσεις που έπαιζε, γιατί ξέρει όλο το ελληνικό θέατρο πόσο εργατική ήταν και πόσο αγαπούσε τη δουλειά της! Ακούγοντας αυτά τα λόγια της είπα: “Κάνε τότε αυτές τις δέκα παραστάσεις που έχεις στον Πειραιά και ακύρωσε τις επόμενες”. “Εσύ μου το λες αυτό;”, με ρωτάει και προσθέτει: “Εμείς ριχνόμαστε πρώτες στη μάχη κι ας σκοτωθούμε!”. Τελικά, η Αλίκη ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη και εκεί έδωσε και την τελευταία της παράσταση».

Η συμμαθήτριά μου, Νάνα Μούσχουρη

«Πριν πάω στη Δραματική Σχολή σπούδαζα φωνητική στο Ελληνικό Ωδείο και συμφοιτήτριά μου ήταν η Νάνα Μούσχουρη. Η Νάνα είχε άστρο! Θυμάμαι, της έστελνε ο θείος της από την Αμερική, όλες τις ξένες επιτυχίες σε 45άρια και καθόμασταν με τις ώρες στο σαλόνι του σπιτιού της, στο Κουκάκι, και τραγουδούσαμε. 

Κάποια στιγμή, θυμάμαι, με φώναξε ο Μίμης Πλέσσας που θα ανέβαζε μία παράσταση στο Rex και μου ζήτησε να τραγουδήσω jazz. Του λέω “κύριε Πλέσσα, εγώ δεν ξέρω ξένες γλώσσες και δεν μπορώ να ερμηνεύσω τα τραγούδια που μου ζητάτε. Αλλά, έχω μία φίλη που μιλάει τρεις γλώσσες και πιστεύω ότι είναι ιδανική”. 

Κάπως έτσι ξεκίνησε η συνεργασία της Νάνας με τον σπουδαίο Μίμη Πλέσσα. Την αγαπώ πολύ, μιλάμε τακτικά στο τηλέφωνο και μου έχει υποσχεθεί την επόμενη φορά που θα έρθει στην Ελλάδα να παρουσιάσουμε μαζί το βιβλίο μου “Ηθοποιός αμέσου δράσεως”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τετράγωνο».

Η Δέσποινα σήμερα

«Είμαι πανευτυχής που παίζω στο έργο του Μανώλη Κορρέ “Οίκος Ευγηρίας, η Ευτυχισμένη Δύσις”, με τους συμμαθητές μου Νίκο Βανδώρο και Τρύφωνα Καρατζά, τον Ανέστη Βλάχο, τη Μαρία Ιωαννίδου, την Καίτη Φίνου, τον Τέρη Χρυσό, τον αγαπημένο μου, τόσο ταλαντούχο και Κύπριο, Χάρη Βορκά, που έχει και την καλλιτεχνική επιμέλεια της παράστασης και πολλούς εκλεκτούς συναδέλφους. 

Και είμαι συγκινημένη και για έναν επιπλέον λόγο: γιατί επιστρέφω, ύστερα από πολλά χρόνια, σε αυτό το σανίδι, που είναι το ιστορικό “θέατρο Χατζηχρήστου”, όπου έχω παίξει μερικούς από τους καλύτερους ρόλους της ζωής μου. Γενικά, θα έλεγα πως έχω ευλογηθεί πολύ στη ζωή μου. Είμαι ικανοποιημένη, είμαι ευτυχισμένη, όσο δεν πάει άλλο!».

Ιnfo:

Το κοινωνικό θεατρικό έργο του Μανώλη Κορρέ «Οίκος Ευγηρίας, η ευτυχισμένη Δύσις», με τους Δ. Στυλιανοπούλου, Μ. Ιωαννίδου, Τρ. Καρατζά, Αν. Βλάχο, Ν. Βανδώρο, Σπ. Μπιμπίλα, σε καλλιτεχνική επιμέλεια Χάρη Βορκά, παρουσιάζεται στο «Θέατρο Ορφέας» (Πανεπιστημίου 38, Αθήνα, τηλ. κρατήσεων: 0030-2103604618). 

Η αυτοβιογραφία της κ. Στυλιανοπούλου «Ηθοποιός αμέσου δράσεως», κυκλοφορεί και στην Κύπρο από τις εκδόσεις «Τετράγωνο».

Πηγή :  philenews.com