Το ..."ποντικάκι"

Είκοσι λεπτά με τα πόδια, ανηφόρες-κατηφόρες, από το Κλίνκελαντ, εκεί που πήγαμε για τριήμερη ανάπαυλα στα βουνά των Vosgues, βρίσκεται, στη μέση του πουθενά, το ..."Aquarium".

Ενα ...ενυδρείο στα βουνά, εντός ενός παλιού αλλά ανακαινισμένου κτίσματος, με κροκόδειλους του Νείλου σε χειμερία νάρκη, με μικρούς και μέτριους καρχαρίες, με ψάρια και ψαράκια που είναι αδύνατον να φανταστεί κανείς ότι υπάρχουν στους βυθούς, με ζωντανά κοχύλια και κοράλια, με θαλάσιες χελώνες και άλλα πολλά.

Το γυρίσαμε όλο και βγήκαμε στην επιφάνεια...

Σε μία σχετικά μεγάλη έκταση, υπάρχει ένας υπαίθριος ζωολογικός κήπος, όπου σε περιφραγμένα "οικοπεδάκια" υπάρχουν άγριες χήνες, λαγοί, παγώνια που κυκλοφορούν ελεύθερα, ρακούν σε κλουβιά, γουνοφόρα ζωάκια και σ' ένα ποταμάκι που ρέει ανάμεσα στο πάρκο, κάτι αρουροειδή που μοιάζουν με κάστορες.

Στην άκρη αυτής της έκτασης υπάρχει ένας ειδικά διαμορφωμένος, περιφραγμένος χώρος, γύρω στα τριάντα τετραγωνικά, μ' ένα μονοπατάκι, μέσα από πέτρες, ξύλα, λιμνούλες, όπου καλούνται παιδιά-επισκέπτες να το περπατήσουν με γυμνά πόδια.

Αυτό το "μονοπατάκι" λοιπόν, διάβαινε ξυπόλυτος ο Δημήτρης και εγώ τον παρακολουθούσα, καθισμένος σ' ένα παγκάκι εκεί κοντά, καπνίζοντας και πίνοντας κάτι γουλιές από το "φλασκί" με το ουϊσκυ, που έχω πάντα μαζί μου.

Ξαφνικά, άκουσα την Δέσποινα να μας φωνάζει απεγνωσμένα...

Παιδιά, παιδιά, Νίκο, τρέξτε, μια γάτα προσπαθεί να φάει ένα μικρό ποντικάκι.

Τρέξαμε...

Μπροστά στα πόδια της Δέσποινας, μια πανέμορφη λευκή γάτα, χοντρουλή με μαύρες βούλες στη μούρη, είχε ανάμεσα στα δύο μπροστινά της πόδια ένα μικρούτσικο ποντικάκι και το κλώτσαγε πέρα δώθε.

Μπαμπά, μου λέει σοκαρισμένος ο Δημήτρης, που είχε φθάσει σοκαρισμένος στο μεταξύ.

Πρεπει να σώσουμε το ποντικάκι αλλά να μην πειράξεις, σε παρακαλώ, τη γατούλα.

Κοίταξε, του λέω.

Στο επόμενο λεπτό πρέπει ν' αποφασίσετε με ποιόν είσαστε, με την γάτα ή το ποντίκι?

Δεν γίνετε να μην πειράξουμε τη γάτα και νά σώσουμε το ποντικάκι.

Το ποντικάκι, μπαμπά, το ποντικάκι, μου είπε ο γιός μου, έτοιμος να βάλλει τα κλάμματα, στη θέα του μικρού τρωκτικού που έτρεμε σύγκορμο, ανάμεσα στα πόδια της γάτας.

Εδωσα στην γάτα δύο μαλακές κλωτσιές και την απομάκρυνα κάνα μέτρο από το ποντικάκι, αλλά αυτή απτόητη, έκανε ένα γύρο και επιχείρησε να το ξαναπλησιάσει.

Τις έδωσα άλλες δύο, πιο δυνατές κλωτσιές και την πέταξα δύο μέτρα μακριά, όπου μόλις προσγειώθηκε στα τέσσερα, σήκωσε "καμπούρα" και τρίχα και γρύλισε απειλητικά Χρρρρρρρρρρρρ

Πήγα κοντά της και της έδωσα ένα σούτ, που είδε τον ουρανό σφονδύλι και πήγε καμιά δεκαριά μέτρα μακριά από το υποψήφιο θύμα της.

Μετά, έκοψα την άκρη από το πακέτο από τα τσιγάρα μου, έβαλα πάνω με προσοχή το ποντικάκι, που συνέχιζε να τρέμει κι' άρχισα να ψάχνω ένα ασφαλές μέρος να το εναποθέσω...

Μπαμπά, μπαμπά, μου λέει ο Δημήτρης. Δώσε μου το εμένα να το βάλλω μέσα στο παρκάκι που περπάταγα ξυπόλυτος, κοντά σε κάποιο θαμνάκι. Οι γάτες δεν μπορούν να μπούν εκεί γιατί έχει παντού ...νερά.

Ετσι κι' έγινε....

Τώρα, οι φίλοι της ...γαλής μπορεί να με κατακρίνουν για τις κλωτσιές και όσοι αγαπούν τα τρωκτικά να με συγχαρουν για την πρωτοβουλία μου.

Εγώ πάντως ένοιωσα σαν τον Πούτιν, που έχει πλακώσει στις κλωτσιές τους Αμερικανοευρωπαίους και τους απομακρύνει από το να φάνε το ποντικάκι της ...Κριμαίας.

του Νίκου Ρούσση