synoronews

Alzheimer


Βρίσκονται δίπλα μας ωσεί παρόντες. Κανείς δεν ξέρει τι ακούν, τι βλέπουν, τι σκέφτονται. Είναι εκείνοι που κάποτε ερωτεύτηκαν, εργάστηκαν, πολέμησαν, διασκέδασαν, δημιούργησαν οικογένεια, ανέθρεψαν παιδιά, έκαναν καριέρα. Είναι εκείνοι που μας αγάπησαν και αγαπήσαμε και αγαπάμε. Με μια διαφορά: τώρα πια, δεν ζουν, απλά υπάρχουν…

Ο μήνας Σεπτέμβριος είναι αφιερωμένος στα άτομα που πάσχουν από άνοια και συγκεκριμένα η 21η του μηνός έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Alzheimer.

Το σύνδρομο της άνοιας έχει πολλές αιτίες και βάσει μελετών, η συχνότερη (σε ποσοστό 60%-70%) είναι η νόσος Alzheimer, η οποία εκδηλώνεται συνήθως σε άτομα άνω των 65 ετών. Οι ανοϊκοί αντιμετωπίζουν κυρίως  προβλήματα μνήμης αλλά και λόγου, προσοχής,  προσανατολισμού, συμπεριφοράς καθώς και ισορροπίας και βάδισης. Ο Παγκόσμιoς Οργανισμός Υγείας υπολόγισε ότι το 0,40% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από Αλτσχάιμερ και ότι το ποσοστό αυτό θα τριπλασιαστεί μέχρι το έτος 2050, φτάνοντας τα 150 εκατομμύρια.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, εξ άλλου, στην Ελλάδα υπάρχουν 200.000 πάσχοντες. Εξ αυτών, το 90% διαμένει στο σπίτι και φροντίζεται από μέλη της οικογένειας, ενώ το 10% σε Γηροκομεία κλπ. Αντιθέτως, στη Δυτική Ευρώπη, το 70% των ατόμων αυτών διαμένει σε Μονάδες Φροντίδας και το 30% στο σπίτι.

Τι αισθάνεται όμως ένας άνθρωπος που έχει χάσει τη μνήμη του; Ένας άνθρωπος χωρίς παρελθόν, χωρίς μνήμες, χωρίς ταυτότητα; Τι αισθάνεται όταν κάθεται ώρες ολόκληρες αμίλητος, βυθισμένος στον δικό του μοναχικό κόσμο; Σύγχυση, φόβο, πανικό, κατάθλιψη, θυμό… Και τι αισθάνονται οι οικείοι του, που τον φροντίζουν και νοιάζονται γι’ αυτόν; Θλίψη, απέραντη θλίψη, ενίοτε δε και κούραση, καθώς η ασθένεια προχωρεί και γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη, επηρεάζοντας δραματικά τη ζωή του αγαπημένου προσώπου, αλλά και ολόκληρης της οικογένειας. Πρόκειται για έναν αγώνα επιβίωσης που δεν δίνει μόνο ο πάσχων, αλλά και όσοι τον αγαπούν και ζουν μαζί του.

Το παρακάτω συγκινητικό animation λέει πολλά:

Όσοι από μας έχουν ζήσει παρόμοια κατάσταση στην οικογένειά τους – και αναμφίβολα δεν είναι λίγοι –, έχουν νοιώσει αυτή τη γροθιά στο στομάχι, αυτό τον κόμπο στο λαιμό όταν ο γονιός δεν τους αναγνωρίζει, όταν μιλά ακαταλαβίστικα, όταν βγαίνει από το σπίτι και δεν ξέρει πώς να γυρίσει πίσω, όταν ξεσπά σε κλάματα, όταν ζει εξωπραγματικές καταστάσεις, όταν δεν μπορεί να καταπιεί… Αντλείς από μέσα σου τόση υπομονή, όση δεν πίστευες ποτέ ότι διαθέτεις, καταπίνεις τους λυγμούς σου, προσπαθείς και ξαναπροσπαθείς να διεγείρεις τη μνήμη του αφηγούμενος όμορφες στιγμές, του κρατάς το χέρι, όπως στο κρατούσε κι εκείνος όταν ήσουν παιδί και φοβόσουν και πάνω απ’ όλα δίνεις άνευ όρων και ορίων την ΑΓΑΠΗ σου. Και… ναι! Κάποιες φορές γίνονται θαύματα! Μόνο που δεν κρατούν πολύ…

Επιτρέψτε μου, φίλοι μου, να κλείσω αυτό το κείμενο με τον δικό μου τρόπο, παραθέτοντας λίγους βιωματικούς στίχους καρδιάς αφιερωμένους στον πατέρα μου, που έδωσε τη δική του γενναία μάχη και την έχασε.

Alzheimer

Προς στιγμήν αναθάρρησα.

Είχες επιστρέψει.

Χαμογελούσες και συζητούσαμε.

Τα μάτια σου ζωηρά.

Θυμηθήκαμε τα παλιά,

σχεδιάσαμε τα μελλούμενα.

Ωραία που ηχεί τ’ όνομά μου στα χείλη σου!

Χάιδευες τα μαλλιά μου

κι εγώ σφιχτά σου κρατούσα το χέρι,

μην τύχει και φύγεις ξανά.

Μάταια!

Γλίστρησες πάλι μέσα στο σκοτάδι,

άφησες πίσω το ολόγραμμά σου

και τα δυο μου χέρια ωσεί αδειανά.  

(«Απόπειρες», εκδ. Ιωλκός, 2015)

 

Γράφει η Χριστιάνα Λούπα

Το Άρθρο επιμελήθηκε η Μυρτώ Πανθέου

Πηγή :  palmografos.com

https://www.facebook.com/csrework/

Related

editorial 7856384920975571453

Δημοσίευση σχολίου

Όλες οι διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου είναι απόρρητες και δεν δημοσιεύονται ή δίδονται σε τρίτους για οποιαδήποτε εμπορική ή άλλη χρήση.

emo-but-icon

Follow Us

Editorial

    Το τελευταίο πιο χαριτωμένο χαμόγελο του χρόνου


    Την ανεμελιά του καλοκαιριού κάθε μέρα τη βλέπεις να μακραίνει όλο και περισσότερο. Όλα αυτά τα νιώθεις τον Οκτώβριο γιατί ο Σεπτέμβρης κρατάει το άρωμα της αλμυρής θάλασσας. Είναι η μεταβατική περίοδος προσαρμογής από το καλοκαίρι στο χειμώνα. Η αναμνήσεις του αλήτικου καλοκαιριού σβήνουν με τις πρώτες ψιχάλες σαν χρωμομπογιές σε φύλλο χαρτί.Τα πρώτα φύλλα πέφτουν και οι πόλεις γεμίζουν κόσμο, όλοι δεχόμαστε αυτή την καθημερινότητα που όσο και αν...
    Διαβάστε το άρθρο

Translate This Page

Recent

Hot in week

Εγγραφειτε στο Newsletter

Εγγραφειτε στο ενημερωτικο μας δελτιο για την αμεση ενημερωση σας σχετικα με την υλη του blog Synoro News Magazine.
* indicates required

Με τη...ματια της ψυχης

Μόνο μια θάλασσα θα ερωτευτείς

Κάποιες θάλασσες για να τις ταξιδέψεις, πρέπει να είσαι διατεθειμένος να χάσεις. Να τα χάσεις όλα και να τα ξαναβρείς από την αρχή. Κάποιες...

Παρατηρητης ... η παικτης;

Παρατηρητης ... η παικτης;
Ολοι θέλουμε να φτάσουμε κάπου να υλοποιήσουμε κάτι. Είναι όλα μέρους του παιχνιδιού που

Θελω να ακους το γελιο μου

Θελω να ακους το γελιο μου
Γι αυτό λοιπόν, δε θέλω να φοβηθείς στιγμή ή να λιγοψυχήσεις όσο είμαι εδώ...

Τα φραγκα δεν κανουν τον ...

Τα φραγκα δεν κανουν τον ...
Τους συναντάμε συχνά. Παλουκάρια της φακής, με πλάτες άλλων ...

Μην σχεδιαζεις το μελλον

Μην σχεδιαζεις το μελλον
Τα όμορφα πράγματα δεν προγραμματίζονται, απλώς συμβαίνουν...

ενας ερωτικος ανθρωπος

ενας ερωτικος ανθρωπος
Ένας γνήσιος ερωτικός άνθρωπος ζητά συνοδοιπόρους που θα τον εμπνέουν...

Η δυναμη της ευτυχιας ...

Η δυναμη της ευτυχιας ...
Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται τις αλλαγές, επιθυμούν να ‘παγώσουν’ την ευτυχία ή τη στιγμή

ολα φαινονται δυσοιωνα, ...

ολα φαινονται δυσοιωνα, ...
Αλλά και στη διαδρομή προς το ψηλότερο σημείο, συμβαίνει ακριβώς το ίδιο.

Οι oμορφοι aνθρωποι

Οι oμορφοι aνθρωποι
Γεννηθήκαμε και μας βάλανε στο κέντρο. Σ’ ένα κέντρο που είτε μας παραχάϊδευαν, είτε μας παραέκριναν ...

Για σας που τα ξερετε ολα

Για σας που τα ξερετε ολα
Είναι απίστευτο το πως μπορούν κάποιοι να σε μετατρέψουν με τόση ευκολία σε κάτι που στην πραγματικότητα δεν είσαι.

Μπαμπα, σ’ αγαπω …

Μπαμπα, σ’ αγαπω …
Σήμερα θα γράψω για σένα, για σένα που με μεγάλωσες, που ακόμη και τώρα με μεγαλώνεις. Για την ακρίβεια μαζί ...
item